അഭിമുഖം — ടി പി വിനോദ്

അഭിമുഖം — ടി പി വിനോദ്

ലാപുടയെന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ ശ്രദ്ധേയനായ കവിയാണ് ടി.പി വിനോദ്. നിലവിളിയെക്കുറിച്ചുള്ള കടങ്കഥകൾ, അല്ലാതെന്ത്? എന്നിവ കവിതാസമാഹാരങ്ങൾ.

ടി.പി വിനോദുമായി സുജീഷ് നടത്തിയ അഭിമുഖസംഭാഷണം—

ലാപുടയെന്നാണല്ലോ ബ്ലോഗിന്റെ പേര്, അങ്ങനൊരു പേരിടാന്‍ കാരണം കാണും, എന്താണത്?

ലാപുട എന്ന പേരും സ്ഥലവും അവിടത്തെ വിചിത്രയുക്തികളിലെ തലകീഴ്ജീവിതവും 'ഗളിവറുടെ യാത്രകള്‍' വായിച്ച കുട്ടിക്കാലംതൊട്ട് കൂടെയുണ്ട്. എം.ജി.യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഹോസ്റ്റലില്‍(2003-2004) ഞാന്‍ താമസിച്ചിരുന്ന മുറിയുടെ ചുവരില്‍നിറയെ പെന്‍സില്‍ കൊണ്ട് കവിതകള്‍ എഴുതിയിടാറുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം വരികളും വായിച്ചിട്ടു ഇഷ്ടപ്പെട്ട മറ്റുള്ളവരുടെ വരികളും ചെരിഞ്ഞും ചിതറിയും നാലു ചുവരുകളില്‍കോറിയിട്ടിരുന്നു. മുറിയില്‍ ആദ്യമായി വരുന്നവരില്‍ ചിലരെങ്കിലും സ്നേഹത്തോടെയും ചെറിയ അത്ഭുതത്തോടെയും ഇവയെ നോക്കാറുമുണ്ടായിരുന്നു. നല്ല കവിതകളായിരുന്നു അവയെല്ലാമെന്ന്‍ പറഞ്ഞുകൂടാ. മിക്കവാറും വരികള്‍ക്കെല്ലാം മുദ്രാവാക്യസ്വഭാവവും നിര്‍വ്വചനഭാവവുമൊക്കെ ആയിരുന്നു. മുറിയുടെ അകവും പുറംലോകവും തമ്മില്‍ കവിതയുടെ സാധുതയും അസാധുതയുമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നല്ലോ, മുറിയുടെ അകംചുമരുകള്‍ പേറുന്ന യുക്തിയല്ലല്ലോ പുറംലോകത്തിന് എന്നൊക്കെയുള്ള തോന്നലുകളില്‍നിന്നു മുറിയുടെ വാതിലിനു പുറത്തു ഞാന്‍ ലാപുട എന്ന്‍ എഴുതിവെച്ചു. വാതിലനകത്തുള്ള വിചിത്രയുക്തികളുടെ കർത്തൃത്വത്തില്‍ സന്തോഷപ്പെട്ടു.

2006-ൽ ബ്ലോഗ് തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഈ പേര് തന്നെയാണു ആദ്യം മനസ്സിൽ വന്നത്. അക്കാലത്ത് ഭൂരിഭാഗം ബ്ലോഗെഴുത്തുകാരും ഒരു pseudonym-ൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നതു കണ്ട് എഴുത്തുകാരന്റെ പേരിന്റെ സ്ഥാനത്തും ഞാൻ ലാപുട എന്ന്  വെച്ചിരുന്നു.  

യുക്തി എന്നത് എന്നെ സംബന്ധിച്ച് വലിയ മാനങ്ങളുള്ള ഒരു കാര്യമാണ്. 1+1=2 എന്ന തരത്തിലുള്ള കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തുവെയ്ക്കുകയും പുന:സൃഷ്ടിക്കുകയും പരിശോധിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യാനുതകുന്ന മാനസിക വിഭവശേഷി എന്നതിനപ്പുറം യുക്തി എനിക്ക് ഭാവനയുടെ അഭികാരകവും (reactant) അനുകമ്പയുടെ ഏറ്റവും നല്ല ചാലകവുമൊക്കെയാണ്. വ്യാവഹാരിക ലോകത്തിന്റെ യുക്തിയെ അട്ടിമറിക്കുകയോ ബൈപാസ് ചെയ്യുകയോ ചെയ്യേണ്ടത് കവിതയിലുള്ള/സാഹിത്യത്തിലുള്ള യുക്തിയുടെ ജോലിയും ജീവിതവുമാണ്. 'അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ?' 'എന്നെപ്പോലെയല്ലേ അയാളും?' 'എങ്കിലെന്ത്?' തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങളെ ഭാവനയുടെ, സ്നേഹത്തിന്റെ, സഹാനുഭുതിയുടെ (അവനവനോടുള്ള സഹാനുഭുതിയുടെയും) ഒക്കെ അടിത്തട്ടുകളിൽ ഒരുതരത്തിലല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരുതരത്തിൽ നാം കണ്ടുമുട്ടുന്നുണ്ട്. യുക്തി എന്റെ എഴുത്തിന്റെ നാഡീവ്യൂഹമാണ്. എന്റെ യുക്തിയുമായി എനിക്കുള്ള വൈകാരികമായ അഭേദ്യത തന്നെയാണ് വിചിത്രയുക്തികളുടെ സാങ്കല്‍പ്പിക സ്ഥലമായ ലാപുട യുടെ പേരിലേക്ക് എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ചത്.

‘ആകാശത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ മരച്ചില്ല എന്നപോലെ
ചിന്തകളെ നമുക്കു വരയ്ക്കാനായെങ്കില്‍
ആ ചിന്തകളില്‍
എന്തെങ്കിലും ചേക്കേറാതിരിക്കില്ല
ചില്ലകളില്‍കിളിയെന്നപോലെ’*
—റോബര്‍ട്ടോ ജുവാറോസിന്റെ ഈ വരികള്‍ താങ്കളുടെ കവിതക്കുള്ള പൊതുവിശേഷണമായി കാണാമെന്നു തോന്നുന്നു.

ടി പി വിനോദ്ആദ്യത്തെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമായി യുക്തിയെപ്പറ്റി  പറഞ്ഞ പലകാര്യങ്ങളും ചിന്തയെപ്പറ്റിയുള്ള ഈ അഭിപ്രായത്തിനും  ഉത്തരമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. എഴുതുമ്പോൾ പലപ്പോഴും കവിതയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആ ആവിഷ്ക്കാര ശ്രമത്തിലേക്ക് എങ്ങനെ ഞാൻ എത്തിപ്പെട്ടു എന്നതിനെ നിർദ്ധാരണം ചെയ്യാനുള്ള ഒരു പരിപാടിയെ കൂടി കവിതയിൽ ഘടിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഈയൊരു അന്വേഷണം ഞാനൊറ്റയ്ക്കല്ല, വായിക്കുന്നയാളും കൂടിയാണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന ഉപബോധവും എന്തുകൊണ്ടോ അതോടൊപ്പമുണ്ട്. എഴുതിത്തുടങ്ങിയ കാലം തൊട്ടേ എന്റെ എഴുത്ത് അധികകാലമൊന്നും നീണ്ടുനിൽക്കാനിടയില്ല എന്ന തോന്നൽ എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് താല്ക്കാലിക കൈവശാവകാശം മാത്രമുള്ള ഒന്നിനോടുള്ള ഭവ്യതയും ശ്രദ്ധയും impersonal നിലപാടുകളും അതിനോട് വരാറുണ്ട്. ഇതൊക്കെ എഴുത്തിന്റെ രൂപത്തിലേക്കും ഇതിവൃത്തങ്ങളിലേക്കും സംക്രമിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. എന്റെ എഴുത്ത് പലപ്പോഴും മറ്റൊരാൾക്ക് കൂടി പെരുമാറാനുള്ള ഒരു ഇടം ഒരുക്കുന്ന പോലെയുള്ള പണിയാവുന്നതും ഇതുകൊണ്ടൊക്കെയാവാം.

എഴുതപ്പെട്ട കവിതയില്‍ വീണ്ടും പണിയെടുക്കുന്ന ശീലമില്ലാത്തതും ഇതേ കാരണങ്ങളാലാണോ?

എഴുതിയ ആള്‍ കവിത എത്രതവണ മാറ്റിയെഴുതിയിട്ടുണ്ടാവും എന്നത് വായിക്കുന്നയാളിനെ സംബന്ധിച്ച് എന്തെങ്കിലും തരത്തില്‍ പ്രസക്തിയുള്ള കാര്യമാണ് എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. പല പ്രാവശ്യം എഡിറ്റിംഗും മറ്റും നടത്തുന്നത് കവിതയെ കൂടുതല്‍ നവീകരിക്കും എന്നൊരു ഒഴുക്കന്‍ അനുമാനം നമുക്കുണ്ട് എന്ന് തോന്നുന്നു. ആലോചിച്ചു നോക്കിയാല്‍ ആ തോന്നല്‍ അത്രക്ക് ശരിയാവണമെന്നില്ല എന്നു മനസ്സിലാവും. എന്തെങ്കിലും ഒന്നിനെ ‘തിരുത്തുക‘ എന്ന പ്രക്രിയ പലപ്പോഴും നിലനില്‍ക്കുന്ന/വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു മാതൃകയിലേക്ക് അതിനെ പരുവപ്പെടുത്തലാണ്. ഭാഷയുടെ പുതുമയിലേക്കുള്ള കുതറലുകള്‍ (കവിതകള്‍) തിരുത്തലുകളുടെ ചെക്പോസ്റ്റുകള്‍വഴി കൃത്യമായി കരം കൊടുത്താവില്ല മിക്കവാറും വരിക.

ഗോപാല്‍ ഹോണാല്‍ഗരെയുടെ കവിതകള്‍ വായിച്ചു റൊബര്‍ട്ട് ലോവല്‍ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചത്രേ: ചിന്തകളെ റദ്ദുചെയ്യുവാനാണു നിങ്ങള്‍ ചിന്തിച്ചെഴുതുന്നതെങ്കില്‍ എന്തിനു തലച്ചോര്‍ ഉപയോഗിച്ച് കവിതയെഴുതുന്നു?

താങ്കളുടെ കവിതകളില്‍ കാണാവുന്ന വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ ചേര്‍ത്തുവെച്ച്, ചേര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന ബിംബങ്ങളിലൊന്നിനെ/വാക്കിനെ നിരാകരിക്കുന്ന രീതിക്കൊപ്പം, ‘അല്ലാതെന്ത്?’ എന്ന കവിതതന്നെയും മുന്‍നിര്‍ത്തി ഇതേചോദ്യം ചോദിക്കുകയാണ്

കവിത എന്തിനെയെങ്കിലും പരിഹരിക്കുന്ന ഒന്നാണ് എന്ന് എനിക്ക് വിചാരമില്ല. ചിന്തയെ പരിഹരിക്കാന്‍ കവിതയ്ക്കോ കവിതയെ പരിഹരിക്കാന്‍ ചിന്തയ്ക്കോ സാധിക്കില്ല, അവ genuine ആയ കവിതയും ചിന്തയുമാണെങ്കില്‍. റദ്ദു ചെയ്യുക എന്ന പ്രയോഗത്തെക്കാളും വിപുലീകരിക്കുക, വാതിലുണ്ടാക്കുക, എന്നതൊക്കെയാണ് കവിതയെ സംബന്ധിച്ചുള്ള ഒരു വിശദീകരണശ്രമത്തില്‍എനിക്ക് അനുയോജ്യമായി തോന്നുന്ന പദങ്ങള്‍. ഹോലുബിന്റെ The Door എന്ന കവിതയോട് എനിക്ക് അന്തംവിട്ട ആരാധനയുണ്ട്.

The Door

Go and open the door.
          Maybe outside there’s
          a tree, or a wood,
          a garden,
          or a magic city.

Go and open the door.
          Maybe a dog’s rummaging.
          Maybe you’ll see a face,
or an eye,
or the picture
          of a picture.

Go and open the door.
          If there’s a fog
          it will clear.

Go and open the door.
          Even if there’s only
          the darkness ticking,
          even if there’s only
          the hollow wind,
          even if
                  nothing
                           is there,
go and open the door.

At least
there’ll be
a draught.
                                                [Miroslav Holub]

എന്റെ എഴുത്ത് ഈ കാഴ്ചപ്പാടിനോട് നീതി പുലര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് പറയാന്‍ ഞാനാളല്ല. തീര്‍പ്പുകള്‍ അവതരിപ്പിക്കാതിരിക്കാന്‍ എപ്പോഴും ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷേ, സന്ദേഹമാണ് കൂടുതല്‍ സമഗ്രമായ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം എന്ന് convey ചെയ്യാന്‍ പറ്റുമെങ്കില്‍ ഒരിക്കലും അറച്ചുനില്‍ക്കാറില്ല. ആ കാര്യം തീര്‍പ്പായി പറയാന്‍മടിയില്ല. Grey area സിമ്പിളല്ല, അതുകൊണ്ട് പവര്‍ഫുളാണ്. :)

പിന്നെ ഒരു കാര്യം, നമ്മുടെ എഴുത്ത് സ്ഥലം സോഷ്യല്‍മീഡിയ ആവുമ്പോള്‍, എഴുതുന്ന ആളിനെ നന്നായി അറിയുന്ന ഒരാളാണ് പലപ്പോഴും അയാളെ വായിക്കുന്നത് എന്ന വ്യത്യാസം ഉണ്ട്. സര്‍ക്കാസം, വിരുദ്ധോക്തി എന്നിവ വഴിയുള്ള സംവേദനമൊക്കെ പരമ്പരാഗത മാധ്യമങ്ങളെക്കാള്‍ സുഗമമാണ് ഇവിടെ എന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ അല്ലേ? റീഡര്‍ഷിപ്പിനെ അങ്ങേയറ്റം വിശ്വാസത്തിലെടുത്തുകൊണ്ടുള്ള ഒരു എഴുത്ത് സാധ്യമാവുന്നു, ഒറ്റ ക്ലിക്കിനപ്പുറത്ത് സംവാദസജ്ജരായി എഴുതുന്നയാളും വായിക്കുന്നയാളും നില്‍ക്കുന്നു എന്നതൊക്കെ എഴുത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ നന്നായി സ്വാധീനിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. അല്ലാതെന്ത് എന്ന കവിതയിലൊക്കെ അത് ഉണ്ട് എന്നാണ് ഞാന്‍വിചാരിക്കുന്നത്.

ഒരു കവിതയിൽ  ഹിന്ദു 'കൂടുതൽ-ഹിന്ദുവും' മുസ്ലീം 'കൂടുതൽ-മുസ്ലീമും' ആകുന്നതിനെ പറ്റി പറയുന്നുണ്ട്..

സൂചിപ്പിച്ച കവിതയില്‍ ഞാനടക്കമുള്ള നമ്മുടെ സൈബര്‍ എഴുത്തുകാരെ ലക്ഷ്യംവെയ്ക്കുന്ന ഒരു പരിഹാസത്തെയും പരിശോധനയെയും ഉള്‍ച്ചേര്‍ക്കാനായിരുന്നു ശ്രമം. അത്തരമൊരു കവിത എഴുതുന്നതിലേക്ക് എന്നെ എത്തിക്കുന്നത് എന്തുതരം വിചാരങ്ങളാണ് എന്ന് പറയാന്‍ആഗ്രഹമുണ്ട്.  ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള explicit propaganda writing ലൊന്നും എഴുത്തുകാരനോ വായനക്കാരനോ ആയി പങ്കെടുക്കാന്‍വലിയ താല്‍പ്പര്യമുള്ള ആളല്ല ഞാന്‍. പക്ഷേ, മതാധിപത്യത്തിലേക്കും ഫാസിസത്തിലേക്കും വഴുതിയെത്താന്‍ റെഡിയായി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു നാട്ടിലെ ഭാഷയില്‍ എഴുതുമ്പോള്‍ ആ ഒരു അപകടത്തെപ്പറ്റി ഏതെങ്കിലും തലത്തില്‍ sensitive ആയിരിക്കുന്ന എഴുത്തിനെ അല്ലെങ്കിൽ ഭാവുകത്വത്തിനെ മാത്രമേ അവനവനില്‍നിന്നും മറ്റുള്ളവരില്‍നിന്നും എനിക്കിഷ്ടപ്പെടാനാവൂ. മതാധിപത്യത്തിനും ഫാസിസത്തിനുമെതിരെ പാര്‍ട്ടികളിലോ മുന്നണികളിലോ സംഘടനകളിലോ ചേര്‍ന്ന് മുദ്രാവാക്യം മുഴക്കുന്ന എഴുത്ത് കൂടിയേതീരൂ എന്നല്ല പറയുന്നത്.

എന്റെ വിചാരത്തില്‍ഭാവന ഏറ്റവും ശക്തിയുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്രവര്‍ത്തനമാണ്. സൂക്ഷ്മമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഓര്‍മ്മയും ഒരുതരം ഭാവനയാണെന്ന് കാണാന്‍കഴിയും. തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഓര്‍മ്മകള്‍കൊണ്ട് നാം ഒരു ഗതകാലത്തിനെ ഭാവന ചെയ്യുകതന്നെയാണ്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന പണി ഇവിടെയുള്ളതുകൊണ്ട് അതില്‍ കൃത്യമായും നമ്മുടെ ഇഷ്ടം ഇടപെടുന്നുണ്ട്. ഇഷ്ടം എന്നതിന്  തികച്ചും രാഷ്ട്രീ‍യമായേ പ്രവര്‍ത്തിക്കാനാവൂ. ഇക്കാരണങ്ങള്‍കൊണ്ട് ഏതുതരം ഭാവനയ്ക്കും ഓര്‍മ്മയ്ക്കും രാഷ്ട്രീയമായ ഒരു intrinsic energy ഉണ്ടാവും എന്നാണ് എന്റെ കാഴ്ചപ്പാട്.

കവികളെ സംബന്ധിച്ച് ഭാവന എന്നത് സൌന്ദര്യത്തിന്റെ meta-space ആണ്. ഭാവനയുടെ meta-space ആകട്ടെ നമ്മള്‍ജീവിക്കുന്ന ലോകവും അതിലെ നമ്മുടെ ജീവിതവുമാണ്. ലോകത്തില്‍നിന്ന് ഭാവനയിലേക്കും അതുവഴി സൌന്ദര്യത്തിലേക്കുമുള്ള അനുഭവങ്ങളുടെയും അറിവുകളുടെയും പോക്കുവരവുകളുടെ logical gate കള്‍നമ്മളായിട്ട് നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നവയാണ്. നമ്മളെ സംബന്ധിച്ച് സൌന്ദര്യം എന്താണെന്ന് അല്ലെങ്കില്‍ എന്താവണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നതിലാണ് ഇതിലെ നിര്‍ണ്ണായകമായ ഗുട്ടന്‍സ് എന്ന് കാണാന്‍ കഴിയും. സ്വാതന്ത്ര്യം, മനുഷ്യാവകാശം, അലിവ്, സ്നേഹം, പ്രകൃതിബോധം തുടങ്ങിയവയാല്‍ ഈ സൌന്ദര്യബോധം നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് കാണാനും വായിക്കാനുമാണ് എനിക്കിഷ്ടം.

എന്‍.എസ് മാധവന്‍ പറയുകയുണ്ടായി ഈ നൂറ്റാണ്ടിലെ സാഹിത്യം ആത്മഹത്യക്കുറിപ്പുകളാണെന്ന്. കെ.ആര്‍ മീരയാകട്ടെ ഇത്തരം സാമൂഹികാവസ്ഥയെ പ്രതിരോധിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് ഇനി താന്‍ മാത്രമല്ല എല്ലാവരും എഴുതേണ്ടതെന്നു പറയുന്നു. എന്തുതോന്നുന്നു

നീതിയുടെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും പുരോഗമനത്തിന്റെയും നമുക്കറിയാവുന്ന എല്ലാ manifestations ഉം വെല്ലുവിളി നേരിടുന്ന കാലമാണിതെന്നും, ഫാസിസവും, വെറുപ്പും, കഴുത്തറപ്പൻ കച്ചവടവും ചേർന്ന് മനുഷ്യസംസ്ക്കാരത്തെ ദുഷിപ്പിക്കുന്നുവെന്നുമൊക്കെ വിവേകവും ചരിത്രബോധവുമുള്ള ആളുകൾക്കെല്ലാം മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്. സാഹിത്യത്തെ ഇതിനൊക്കെ എതിരെ പ്രതിരോധമാക്കാൻ പറ്റുന്നുവെങ്കിൽ, മനുഷ്യർക്ക് സാധ്യമായ മറ്റ് പ്രതിരോധമാർഗങ്ങളുടെയത്രത്തോളം അതിന് കാര്യക്ഷമമാവാൻ സാധിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അത് വളരെ സുന്ദരമായ കാര്യമാണ്. പക്ഷേ, ഇതാണെഴുതേണ്ടത്, ഇങ്ങനെയാണെഴുതേണ്ടത്, ഇത്രയുമാണെഴുതേണ്ടത്... എന്നൊക്കെ Condescending ആവുന്ന ഏത് തരം നിർദ്ദേശങ്ങളെയും സംശയത്തോടെയേ കാണാനാവൂ. ഇത്തരത്തിലുള്ള നിർബ്ബന്ധങ്ങൾ മതങ്ങളുടെയും ഫാസിസ്റ്റുകളുടെയും ഏകാധിപത്യ ഗവണ്മെന്റുകളുടെയുമൊക്കെ രീതികളാണ്. പരിപാവനമായ ദേവാലയ മുറ്റത്ത് ഏത് @#$മോനാടാ അസഭ്യം പറയുന്നത് എന്ന് ക്ഷുഭിതനായ ഒരു പുരോഹിതന്റെ തമാശ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ ആവരുതല്ലോ സാഹിത്യത്തെ/രാഷ്ട്രീയത്തെ സംബന്ധിച്ച നമ്മുടെ സമീപനം.

നിരീശ്വരവാദിയല്ലേ?

അതെ. തെളിവില്ലാത്ത ഒരു കാര്യം വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല. ജീവിതത്തിൽ മറ്റെല്ലാ കാര്യത്തിലും ലോജിക്ക് ഉപയോഗിക്കുകയും ഈ കാര്യത്തിൽ മാത്രം ലോജിക് ഓഫ് ആക്കി വെയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ആത്മവഞ്ചനയല്ലാതെ വേറൊന്നുമല്ല. ഈശ്വരവിശ്വാസത്തെക്കാളുമൊക്കെ മനോഹരവും  സങ്കീർണ്ണവുമായ engagement കൾ അർഹിക്കുന്നുണ്ട് മനുഷ്യമനസ്സ്. നിരീശ്വരവാദം എന്ന വാക്കിനോട് വിയോജിപ്പുണ്ട്. ഉള്ള ഒരു കാര്യത്തിനെ ഇല്ല എന്ന് വാദിക്കുന്ന വാദം എന്നൊരു സൂചന ആ പദത്തിനില്ലേ? ഉണ്ട് എന്നതിന് വസ്തുനിഷ്ഠമായ തെളിവില്ലാതെ തന്നെ ഉണ്ട് എന്ന് വാദിക്കുന്ന വാദത്തിനെയാണ് ഇത്തരത്തിൽ താഴ്ത്തി വെയ്കേണ്ടത്. Burden of proof വിശ്വാസികളുടേതാണ്.

വിനോദിന്റെ കവിതകള്‍ ഇടയ്ക്കൊക്കെ ‘ഇല്ലാത്ത ദൈവത്തെ’ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബോറടിയുടെ ദൈവത്തെ, വിയര്‍ക്കുന്നതിന്റെയും വേദനിക്കുന്നതിന്റെയും സ്വപ്നം കാണുന്നതിന്റെയും ദൈവത്തെ- അങ്ങനെയൊക്കെ...

Figure of speech എന്ന രീതിയിലാണ് അതുപയോഗിച്ചത് എന്ന് മനസ്സിലാവുന്നവരാണ് വായിക്കുന്നതെന്ന ധൈര്യത്തിലാണ് എഴുതുന്നത്. അചേതനവും, ആലങ്കാരികവും, അയഥാർത്ഥവും, അമൂർത്തവുമായ കാര്യങ്ങളെ എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും ആവശ്യമുള്ള സ്ഥലമാണല്ലോ കവിത.

സമീപകാലത്ത് Concrete Poetry-യിലേക്ക് കൂടി തിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ..

Concrete Poetry പടിഞ്ഞാറൻ നാടുകളിൽ 1950 കള്‍ തൊട്ട് ഉള്ള സംഭവമാണ്. മലയാളത്തിൽ അയ്യപ്പണിക്കരുടെ വാഴക്കൊലപാതകം എന്ന കവിത ഇതിനൊരു ഉദാഹരണമായി പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട്. കൂടുതൽ സീരിയസായ രാഷ്ട്രീയത്തെയും ഭാവുകത്വത്തെയും കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കെല്പ്പുള്ള മാധ്യമം തന്നെയാണ് Concrete Poetry.

സുജീഷ് സൂചിപ്പിച്ച വർക്കുകളും ക്രാഫ്റ്റിൽ ഞാൻ വരുത്താൻ നോക്കുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളുമെല്ലാം എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷം തോന്നിപ്പിച്ച ഉദ്യമങ്ങളാണ്. അധികമാരും വന്നെത്തിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരിടത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് പോയിപ്പെടുന്നതിന്റെയൊക്കെ സുഖം അവയിലുണ്ടായിരുന്നു. നമ്മുടെ ഭാഷയുടെ Idiom ഇത്തരം രൂപങ്ങൾക്ക് വേണ്ടവിധത്തിലുള്ള logical ഗുണങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കാമോ എന്ന പരിശോധനയും ഇതോടൊപ്പം വരുന്നുണ്ട്. അതും ത്രില്ലിംഗ് ആയ കാര്യമാണ്. ഇതൊക്കെ ഓണ്‍ലൈൻ മാധ്യമങ്ങളിലേ നടക്കൂ എന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.

എന്തെങ്കിലും പറയാൻ വേണ്ടി കവിത എഴുതുന്നതിനെക്കാൾ ഒരു കാവ്യാനുഭവം compose ചെയ്യാൻ വേണ്ടി എഴുതുന്നതാണ് പുതിയ കാലത്തിന്റെ കവിത എന്ന് പറഞ്ഞുകേൾക്കാറുണ്ട്. വിനോദിന്റെ കവിതകൾ എന്തെങ്കിലും പറയാൻ വേണ്ടി ഉള്ളവയാണെന്ന് തോന്നാറുണ്ട്..

നേരത്തെ പറഞ്ഞ Condescending പരിപാടിയുടെ വേറൊരു ഉദാഹരണമാണ് ഇതെന്ന് തോന്നുന്നു. കാലങ്ങളായുള്ള ഈ വക ഉപദേശങ്ങൾ കൊണ്ട് സാരമായ തരത്തിലുള്ള കേടുപാടുകൾ സംഭവിച്ചിട്ടുള്ള സാഹിത്യമാണ് നമ്മുടെ കവിതാസാഹിത്യം എന്നും തോന്നുന്നു. പുതിയത്, പഴയത് എന്നിവയെപ്പറ്റി മുൻപുണ്ടായിരുന്ന കാഴ്ചപ്പാട് ഇപ്പോഴും സാധുവാണോ എന്ന് നോക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും. ലോകത്തിലെവിടെയും ഏത് കാലത്തുമുണ്ടായിട്ടുള്ള സാഹിത്യം വിരൽത്തുമ്പിൽ ഉടനടി കിട്ടുന്ന ഇൻഫർമേഷൻ യുഗത്തിലാണ് നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത്. പുതുമ എന്നത് നമ്മുടെ അപരിചിതത്വം കൊണ്ട് നിർവ്വചിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാര്യമാവരുത്.

എന്തെങ്കിലും പറയാൻ വേണ്ടി എഴുതുന്നത് അപരാധമാണ് എന്ന് തോന്നിയിട്ടില്ല. എന്തെങ്കിലും പറയേണ്ടതുള്ളപ്പോൾ പറയുന്നകാര്യം എന്തെങ്കിലും തരത്തിൽ വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത വരും. വ്യത്യാസം എന്നത് കവിതയ്ക്ക് യോജിക്കാത്ത സോഫ്റ്റ്‌വെയറാണ് എന്ന് ആരെങ്കിലും പറയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവരെ സംശയിക്കണം. എല്ലാവരും ഒരേതരം എഴുത്ത് ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നത് ബോറാണ്.

[2016,ജുലൈ]